Seti loves music and dreams of being heard. In Iran, where women are legally banned from performing in public, she turns the street into her stage and begins to sing. Passersby become her audience, and her defiant act quickly draws attention. Seti’s voice spreads, turning her into a symbol for a generation unwilling to accept silence or repression. Produced independently, Soheil Beiraghi’s fourth feature offers a rare, uncompromising look at contemporary Iran. The film stands as an act of resistance, giving space to voices that censorship continues to suppress.

ಸಂಗೀತವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕನಸು ಕಾಣುವ ಸೆಟಿ, ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹಾಡುವುದನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ನಿಷೇಧಿಸಿರುವ ಇರಾನಿನಲ್ಲಿ ಬೀದಿಯನ್ನೇ ತನ್ನ ವೇದಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಾಡತೊಡಗುತ್ತಾಳೆ. ದಾರಿಹೋಗುವವರೇ ಅವಳ ಶ್ರೋತೃಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವಳ ಧೈರ್ಯದ ಈ ನಡೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸೆಟಿಯ ಧ್ವನಿ ದೂರದೂರಿಗೆ ಹರಡುತ್ತಾ, ಮೌನ ಮತ್ತು ದಮನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಒಂದು ಪೀಳಿಗೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಅವಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಸೋಹೇಲ್ ಬೈರಾಗ್ಹಿಯ ನಾಲ್ಕನೇ ಫೀಚರ್, ಇಂದಿನ ಇರಾನಿನ ಅಪರೂಪದ ಹಾಗೂ ಎದೆಗುಂದದ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸೆನ್ಸಾರ್‌ಶಿಪ್ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತಿರುವ ಧ್ವನಿಗಳಿಗೆ ಜಾಗ ಕೊಡುತ್ತಾ, ಈ ಚಿತ್ರ ಒಂದು ಪ್ರತಿರೋಧದ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.